«Η Κεντρική Βιβλιοθήκη Ε.Μ.Π. θα παραμείνει κλειστή επ’αόριστο
από την Πέμπτη 08/01/09, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη λήξη των
συμβάσεων συναδέλφων στις 31/12/08, οι οποίοι στηρίζουν σημαντικές
υπηρεσίες της. Το αποτέλεσμα της απόλυσής τους, θα είναι η υποβάθμιση,
έως και η παύση λειτουργίας σημαντικών υπηρεσιών, όπως το ολοκληρωμένο
σύστημά της, που υποστηρίζει την υπηρεσία αναζήτησης βιβλίων, τις
υπηρεσίες δανεισμού και έκδοσης καρτών βιβλιοθήκης κα.»
Οι συμβασιούχοι έργου της Βιβλιοθήκης
Μ’αυτήν την ανακοίνωση, μια μέρα πριν το μεγάλο πανεκπαιδευτικό
συλλαλητήριο της 9/1, ήρθε στην επιφάνεια ένα σημαντικότατο ζήτημα για
την πανεπιστημιακή κοινότητα.
Οι πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες (μαζί κι αυτή του ΕΜΠ) χρηματοδοτούνταν
από Ευρωπαϊκά προγράμματα (ΕΠΕΑΕΚ) προκειμένου να αναβαθμίσουν τη
λειτουργία τους και να εκσυγχρονιστούν. Πίσω απ’ αυτό το διακυρηκτικό
στόχο, όμως, κρύβονταν δύο καίριες επιλογές του νεοφιλελευθερισμού σε
Παιδεία κι Εργασία.
Πιο συγκεκριμένα, αναφορικά με την Παιδεία, είναι φανερή η διάθεση
των κυβερνήσεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ (τα προγράμματα αυτά ξεκίνησαν επί κυβερνήσεως
ΠΑΣΟΚ και συντηρήθηκαν απο την κυβέρνηση της ΝΔ) στο πλαίσιο της
υποβάθμισης και της υποχρηματοδότησης της Γ’βάθμιας Εκπαίδευσης να
μετακυλιστούν δαπάνες από τον κρατικό προϋπολογισμό σε τρίτες πηγές.
Έτσι λοιπόν, για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα η λειτουργία των
Πανεπιστημιακών βιβλιοθηκών αφέθηκε στην εισροή χρημάτων από τα
κοινοτικά προγράμματα στήριξης, τα οποία, βέβαια, είχαν ημερομηνία
λήξης (31/12/08), κάτι που γνώριζαν πολύ καλά στο Υπουργείο Παιδείας
και στην κυβέρνηση, χωρίς όμως να κάνουν το παραμικρό ώστε η αναγκαία
χρηματοδότηση των βιβλιοθηκών για τη σωστή και πλήρη λειτουργία τους,
να περάσει ξανά στον κρατικό προϋπολογισμό. Εναν κρατικό προϋπολογισμό,
βέβαια, που επιφύλασσε φέτος το αρνητικό ρεκόρ του 2,74% του ΑΕΠ σε
κρατικές δαπάνες για την Παιδεία.
Την ίδια στιγμή, λοιπόν, που ο
δικομματισμός κόπτεται, δήθεν, για το επίπεδο σπουδών των ελληνικών ΑΕΙ
και ΤΕΙ και ποντάρει στον ανταγωνισμό από τα ιδιωτικά πανεπιστήμια για
την αναβάθμισή του, αδιαφορεί για ζητήματα όπως αυτό των
πανεπιστημιακών βιβλιοθηκών, συνεχίζοντας την πολιτική της υποβάθμισης
και υποχρηματοδότησης προκειμένου να ετοιμάσει το έδαφος για την
εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Την
ίδια ώρα που το Υπουργείο εξαγγέλει διάλογο για την Παιδεία, αρνείται
να πάρει πίσω τον προϋπολογισμό της φτώχειας και του 2,74%.
Εμείς
ζητάμε σύγχρονες, ενημερωμένες βιβλιοθήκες, με επαρκείς εγκαταστάσεις
για μελέτη κι εκπόνηση εργασιών, με δικαίωμα δανεισμού για όλους τους
φοιτητές κι απεριόριστο δικαίωμα φωτοτυπιών.
Υπάρχει όμως και μια δεύτερη πτυχή του όλου ζητήματος με τα ΕΠΕΑΕΚ
και τις πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες. Συγκεκριμένα, τα προγράμματα αυτά
προέβλεπαν την πρόσληψη νέων, ως επί το πλείστον, εργαζομένων (δίχως ή
με μικρη μονάχα, προϋπηρεσία) με συμβάσεις έργου. Με μια σύμβαση,
δηλαδή που είχε προκαθορισμένη διάρκεια για όσον καιρό βρίσκονταν εν
ενεργεία τα ΕΠΕΑΕΚ. Οι εργαζόμενοι αυτοί, όμως δεν απασχολούνταν σε
κάποιο εξειδικευμένο κομμάτι της ευρύτερης λειτουργίας των βιβλιοθηκών
παρά στήριζαν σημαντικές υπηρεσίες της, όπως αναφέρει κι η ανακοίνωση
των συμβασιούχων έργου της βιβλιοθήκης του ΕΜΠ. Ήταν, λοιπόν κανονικοί
εργαζόμενοι όπως οι υπόλοιποι που απασχολούσαν κι απασχολούν οι
βιβλιοθήκες, που όμως δεν είχαν σταθερή εργασία κι από 31/12/08
βρέθηκαν μεμιάς στο δρόμο.
Βλέπουμε, λοιπόν το
ελληνικό πανεπιστήμιο, με τις ευλογίες και τις κατευθηντήριες της Ε.Ε.
να υιοθετεί ελαστικές κι ευέλικτες σχέσεις εργασίας, σε βάρος νέων
εργαζομένων, συνδράμοντας, κι αυτό με τη σειρά του, στον
εργασιακό μεσαίωνα που στήνεται για τη νεολαία.