ΑΠΟ ΠΟΥ ΒΓΑΖΕΙ …ΠΑΡΑΛΙΑ;

Καθώς τα θερμόμετρα αρχίζουν χτυπούν κόκκινο, η αποπνικτική ατμόσφαιρα της πόλης του νέφους, ωθεί όλο και περισσότερους κατοίκους του Λεκανοπεδίου σε απόδραση προς την θάλασσα. Δυστυχώς όμως ο δρόμος προς τις ακτές της Αττικής (που αποτελούν την αμεσότερη λύση για μια καθημερινή βουτιά αλλά και την μοναδική για πολλούς εργαζόμενους που βλέπουν το όνειρο των καλοκαιρινών διακοπών από πολύ μακριά) είναι στρωμένος με αγκάθια…

Η πρόσβαση στις παραλίες είναι από απαγορευμένη μέχρι πανάκριβη. Η παράδοση από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ του μεγαλύτερου μέρους της ακτογραμμής στα επιχειρηματικά συμφέροντα, τα αμαρτωλά Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα(Ε.Τ.Α.), τα «ακατοίκητα» Ολυμπιακά Ακίνητα, τα νυχτερινά κέντρα της Παραλιακής,  και άλλους φορείς προς εκμετάλλευση για την παραγωγή κέρδους, έχει αποκλείσει ουσιαστικά τους κατοίκους όλης της Αττικής από την ίδια τους την θάλασσα. Χαρακτηριστικά για να κάνει μια οικογένεια ή μια παρέα 4 ατόμων μια βουτιά στην κοντινότερη στην Αθήνα «ιδιωτική» παραλία του Αλίμου χρειάζεται πάνω από 80 ευρώ (χωρίς ξαπλώστρες…). Υπολογίζεται ότι πάνω από 15 χιλιόμετρα ακτογραμμής από το Φάληρο ως την Βουλιαγμένη είναι κλειστά και φραγμένα από κλαμπ και ιδιώτες. Τα παραδείγματα αυθαιρεσιών είναι πάρα πολλά. Από τις «Ακτές του Ήλιου» μέχρι τα «Yabanakia» βρίθουν οι ιδιωτικές πλάζ μαζί με το «Ακρωτήρι» το παράνομο κέντρο που η κυβέρνηση επιτρέπει την συνέχιση της λειτουργίας του ελέω …Χριστόδουλου (ναι του γνωστού αρχιεπισκόπου που αιτεί χάρη για το συγκεκριμένο «οίκο του Θεού;!»). Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα δημοτικές αρχές ή και η ίδια η πολιτεία έχει νομιμοποιήσει την αυθαιρεσία υπογράφοντας συμβάσεις που εκχωρούν τη δημόσια γη και με τους επιχειρηματίες να ανοίγουν ολόκληρο κέντρο με άδειες ανοικτηριού ανενόχλητοι .

Το νομοθετικό πλαίσιο που προωθείται είναι προς την αντίθετη κατεύθυνση από την προστασία των δημόσιων- ελεύθερων χώρων και καταστρεπτικό για τον αιγιαλό (ακόμα και χωροθέτηση με περισσότερες ξαπλώστρες προβλέπεται. Προφανώς δικιά μας ομπρέλα ή ψάθα μόνο πάνω στο κεφάλι μας χωράει ειδικά σε κάποιες παραλίες νησιών). Χαρακτηριστικά μειώνεται η απόσταση για δόμηση τουριστικών μονάδων στα 50(!) μέτρα από τον αιγιαλό. Και τα ερωτήματα που τίθενται είναι δυο: Τί; Δηλαδή ήταν πιο μακριά; Στα 50 μέτρα προς την ξηρά ή προς την θάλασσα!;

Η κατάσταση είναι τραγελαφική σχεδόν γιατί θα ήταν αδύνατον για κάποιους μεγαλύτερους να φανταστούν ότι θα πληρώνουν για μια βουτιά κάτι που σήμερα έχουμε αρχίσει να το καταπίνουμε (αν δεν αρχίσουμε να πληρώνουμε και το σάλιο). Όμως κάτω από την άσφαλτο υπάρχει… παραλία! Υπάρχουν ελπίδες να βρούμε αυτό το δρόμο προς την ακτή αν τον διεκδικήσουμε μαζί με κάποιους που το κάνουν ήδη. Πολλές δημοτικές κινήσεις ανένταχτοι αριστεροί, οικολογικές οργανώσεις,  απλοί λάτρεις της «ελεύθερης» παραλίας έχουν ξεσηκωθεί εδώ και καιρό και προσπαθούν να ξανακατακτήσουν τις παραλίες που ανήκουν σε όλους. Μάλιστα ο δήμαρχος Ελληνικού, Χρήστος Κορτζίδης, προχώρησε σε απεργία πείνας για την διεκδίκηση της λύσης όλων των παραχωρήσεων (που ισοδυναμούν με μακροχρόνιες συμβάσεις) στα ιδιωτικά συμφερόντα (που ξυλοκόπησαν μάλιστα αντιδημάρχους που πήγαν να ζητήσουν το αυτονόητο)  την ελεύθερη πρόσβαση όλων των πολιτών στην ακτή (το

Ολυμπιακό Κέντρο Ιστιοπλοίας που καταλαμβάνει τη μισή ακτή οδηγείται σε ιδιωτικοποίηση-τσιμεντοποίηση καθώς και τα αθλητικά κέντρα του Αγ. Κοσμά μετατρέπονται σε εκμισθωτές της παραλίας). Εξάλλου, δημοτικές κινήσεις της Αριστεράς όπως η «Ανοιχτή Πόλη», «Το Λιμάνι της Αγωνίας», «Άνω Κάτω στο Καλαμάκι», «Δημοτική Κίνηση Πολιτών Καλλιθέας» και άλλες έχουν ξεκινήσει μια συλλογική προσπάθεια για την «απελευθέρωση» της παραλίας με ακτιβισμούς και πολύμορφες δράσεις ώστε να πέσουν τα συρματοπλέγματα και να σταματήσει η καταπάτηση του αιγιαλού από ιδιώτες και επιχειρήσεις.

Είναι μια δύσκολη προσπάθεια καθώς έχει να αντιμετωπίσει την απύθμενη κερδοσκοπική μανία (έως και τσαμπουκά) των επιχειρηματιών αλλά και την συνένοχη πολιτεία (ακόμα και δημάρχους που «εξυπηρετούν φίλους») που παραχωρεί κυριολεκτικά γη και ύδωρ στους καταπατητές. Είναι όμως μια μάχη που αξίζει να δώσουμε για την ποιότητα ζωής στην πόλη μας -που παρά τα όσα έχουν γίνει αντέχει ακόμα, κι αντέχει γερά- για να μπορούμε ελεύθεροι να κάνουμε βόλτα στο πάρκο μας στην παραλία μας και να αναπνέουμε χωρίς να τα σκάμε. Οι παραλίες δεν ανήκουν σε κανέναν. Ανήκουν σε όλους μας!

Ο δρόμος προς την παραλία είναι μακρύς δύσκολος και θέλει αγώνα αλλά η ανταμοιβή είναι ανεκτίμητη …όσο ένα μακροβούτι!

ΕΓΚΕΛΑΔΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ