K.Ε.Σ., Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

Αφού τα σχέδια της κυβέρνησης για την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος δεν υλοποιήθηκαν, χάρη στο μεγαλειώδες πανεκπαιδευτικό κίνημα που συνάντησε απέναντί της, αναζητά νέους τρόπους για να προωθήσει την αντιεκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Είναι γνωστό ότι το τελευταίο διάστημα, και με καταληκτική ημερομηνία τον ερχόμενο Μάρτιο, η κυβέρνηση ,θέλοντας να αποσιωπήσει τις ευθύνες της, προσπαθεί να  υιοθετήσει την κοινοτική οδηγία για την αναγνώριση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών ,παρουσιάζοντάς την ως επιβεβλημένη από την ΕΕ ,αν και κορυφαίο στέλεχός της ήταν αυτό που συμμετείχε στην ομάδα ευρωβουλευτών ,οι οποίοι  πρότειναν  στο Ευρωκοινοβούλιο αυτή την οδηγία.

Η προσπάθεια αυτή δεν είναι κάτι καινούριο. Έρχεται απλά να συμπληρώσει την αλυσίδα της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης και που ξεκίνησε με την ίδρυση του ΔΟΑΤΑΠ, αλλά και να υποκαταστήσει τις αποτυχημένες απόπειρες για αναθεώρηση του αρ.16. Συγκεκριμένα με την ίδρυση του ΔΟΑΤΑΠ αναγνωρίζεται η ισοτιμία τίτλων  σπουδών που το 1/3 τους έχει διεξαχθεί στο εξωτερικό με ελληνικά πτυχία, ό,τι δηλαδή κάνουν τα ΚΕΣ στην Ελλάδα. Με  την αναθεώρηση του άρθρου 16 και την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων θα αναγνωρίζονταν και υπάρχουσες δομές ιδιωτικής εκπαίδευσης όπως είναι τα ΚΕΣ, τα ΙΙΕΚ και τα παραρτήματα ξένων πανεπιστημίων. Αντιστρόφως, η αναγνώριση της οδηγίας για τα ΚΕΣ είναι αυτή που προλειαίνει το έδαφος και για τη μελλοντική συνταγματική νομιμοποίηση της ιδιωτικής εκπαίδευσης.

Τι είναι όμως ακριβώς τα ΚΕΣ και τι τίτλους σπουδών  χορηγούν;

      Τα ΚΕΣ αποτελούν κέντρα κατάρτισης τα οποία ακολουθούν ένα ειδικευμένο πρόγραμμα σπουδών το οποίο έχει ως συνέπεια ο απόφοιτος να λαμβάνει ένα υπερειδικευμένο τίτλο σπουδών. Το συγκεκριμένο πιστοποιητικό κατάρτισης, το μόνο που εξασφαλίζει στο νέο εργαζόμενο είναι τη μονομέρεια στην απασχόληση και την εργασιακή ανασφάλεια. Πώς; Η υπερειδίκευση αυτή αφ’ ενός καθιστά τον εργαζόμενο ικανό να εργαστεί σε πολύ συγκεκριμένους τομείς και αφ’ ετέρου καταργεί κάθε δυνατότητα συλλογικής διεκδίκησης. Έτσι, αναγκάζεται να ευθυγραμμιστεί πλήρως στις απαιτήσεις του εκάστοτε εργοδότη. Αξίζει εδώ να σημειώσουμε πως υπάρχουν ΚΕΣ που προσφέρουν πτυχία πολιτικών μηχανικών διδάσκοντας ένα ελλιπέστατο πρόγραμμα σπουδών.

Τι επιχειρείται όμως και ποια θα είναι τα αποτελέσματα;

Με την αναγνώριση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων των ΚΕΣ προωθείται μία εξίσωση προς τα κάτω των πτυχίων των ΑΕΙ, καθώς ισοτιμούνται με τους τίτλους σπουδών των ΚΕΣ. Επιπλέον τα ΚΕΣ θα λειτουργήσουν ως μοχλός πίεσης και για τα δημόσια πανεπιστήμια. Η αναγνώριση των τίτλων των κέντρων αυτών οδηγεί νομοτελειακά στην ανάπτυξη ανταγωνισμού μεταξύ αυτών και των δημοσίων πανεπιστημίων. Και αυτό γιατί το δημόσιο Πανεπιστήμιο θα είναι αναγκασμένο να προσαρμόζεται στα προγράμματα σπουδών που εκπονούν τα ΚΕΣ.

Ακόμη με την αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων σε τριετούς φοίτησης τίτλους σπουδών, όπως  συμβαίνει στα περισσότερα ΚΕΣ, συντελείται ένα σημαντικό βήμα για την προώθηση της διαδικασίας διάσπασης σε 2 κύκλους σπουδών και των ελληνικών πτυχίων. Έτσι κατακερματίζονται ακόμη περισσότερο τα επαγγελματικά δικαιώματα και οι συλλογικές διεκδικήσεις.

Η αναγνώριση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των ΚΕΣ σε συνδυασμό με τους ήδη ψηφισμένους νόμους για τις πιστωτικές μονάδες ,το Δ.Ο.Α.Τ.Α.Π (Διεπιστημονικός Οργανισμός Αναγνώρισης Τίτλων Ακαδημαϊκών και Πληροφόρησης) και το συμπλήρωμα διπλώματος οδηγεί στην διάλυση κάθε επιστημονικής πειθαρχίας, την απουσία ακαδημαϊκότητας της γνώσης  και στην παραγωγή αποφοίτων – ευέλικτων εργαζομένων που αντί για σφαιρική αντίληψη ενός γνωστικού αντικειμένου θα διαθέτουν ένα συνονθύλευμα δεξιοτήτων.

Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι οι απόφοιτοι των ΚΕΣ σίγουρα δεν είναι αυτοί που απειλούν το Πανεπιστήμιο που θέλουμε. Οι νεοφιλελεύθερες επιλογές είναι αυτές που το απειλούν και ταυτόχρονα αναγκάζουν κάθε χρόνο 30.000 μαθητές να στρέφονται στη λύση των ΚΕΣ και των κολεγίων. Το πρόβλημα προφανώς επιτείνεται από την ύπαρξη της βάσης του 10. Το ζήτημα λοιπόν, είναι να παλέψουμε όλοι και όλες για το Πανεπιστήμιο που θέλουμε. Δημόσιο και δωρεάν, με ακαδημαϊκό χαρακτήρα, άσυλο και συνδικαλιστικές ελευθερίες, Για ένα Πανεπιστήμιο που δε θα λειτουργεί ως βραχίονας της αγοράς, αλλά θα μπορεί να πυροδοτήσει κοινωνικά κινήματα και κοινωνικούς αγώνες που νικούν όπως τα τελευταία 2 χρόνια…

ΕΓΚΕΛΑΔΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ