|
Φοιτητικός Μάης και Ιούνης . . .
Οι
καταλήψεις που αποφασίστηκαν σε κάποιες σχολές πριν το Πάσχα έδωσαν μόνο
μία μικρή αίσθηση γι’ αυτό που θα ακολουθούσε. Αρχές Μαΐου λαμβάνουν χώρα
στα πανεπιστήμια οι πρώτες μαζικές καταλήψεις, για να φτάσουν στις αρχές
του Ιούνη να παίρνουν διαστάσεις που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε. 410
τμήματα σε όλη την Ελλάδα τελούν υπό κατάληψη! Ο Μάης του 2006 ήταν η
απαρχή ενός φοιτητικού κινήματος, ενός αυτόνομου και δυναμικού κινήματος,
που ανατρέπει συσχετισμούς δυνάμεων και υπερβαίνει τις οργανωμένες
συνιστώσες που δρουν σε αυτό. Μέσα από τις μαζικότερες γενικές
συνελεύσεις, που για χρόνια είχε να δει το φοιτητικό σώμα, οι φοιτητές
αποφασίζουν με συντριπτική πλειοψηφία τη συνέχιση των δυναμικών
κινητοποιήσεων και των καταλήψεων των σχολών. Μάλιστα, σύλλογοι, όπως η
ΑΣΟΕΕ και το Πανεπιστήμιο Πειραιά, που είχαν καιρό να μπουν σε συλλογική
δράση, καταφέρνουν κι αυτοί να πάρουν αγωνιστικές αποφάσεις. Παράλληλα η
ΠΟΣΔΕΠ (το συνδικαλιστικό όργανο των καθηγητών) καλεί σε απεργία
διαρκείας. Οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, αν και έχουν να αντιμετωπίσουν
πέρα από τους συνδικαλιστές της Ν.Δ. και την Πανεπιστημονική (πρόσκειται
στο Κ.Κ.Ε.),η οποία αντιτάσσεται στην πρόταση για απεργία διαρκείας της
ΠΟΣΔΕΠ, προχωρούν στις περισσότερες σχολές στη λήψη αγωνιστικών
αποφάσεων. Έτσι η αντίδραση φοιτητών και καθηγητών λαμβάνει μέρα με τη
μέρα διαστάσεις γενικευμένης εξέγερσης. Από τις 19/9/2005 κιόλας η ΠΟΣΔΕΠ είχε προαναγγείλει τις κινητοποιήσεις της τρέχουσας χρονιάς, ενώ ο κύκλος ανοίγει στις 12/10/2005 με την πρώτη 24ωρη απεργία στα ΑΕΙ. Στη 1/11/2005 η σύγκλητος του Ε.Μ.Π. επικυρώνει με απόφαση της τη μη εφαρμογή κανενός από τα νομοθετήματα του ΥΠΕΠΘ, παράδειγμα που ακολουθούν κι άλλες σχολές των ΑΕΙ. Στην αρχή της ακαδημαϊκής χρονιάς γίνεται το πρώτο συλλαλητήριο στο κέντρο της Αθήνας, για να φτάσουμε να έχουμε στις 25/5/2006 μία από τις μαζικότερες πορείες της πανεπιστημιακής κοινότητας, ενώ την ίδια μέρα η ΠΟΣΔΕΠ αποφασίζει απεργία διαρκείας στα ιδρύματα από 1ης Ιουνίου. Έπειτα ακολουθούν συλλαλητήρια, κατά τα οποία χιλιάδες φοιτητών βρίσκονται στο δρόμο, δίνοντας ένα διαφορετικό παλμό στο κέντρο της Αθήνας. Με χρήση βίας από τις δυνάμεις καταστολής και με επιδείξεις πυγμής επιχειρεί η κυβέρνηση να αντιμετωπίσει το κίνημα. Ο φοιτητικός σύλλογος ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ υπερψηφίζει στα μέσα Μαΐου το πλαίσιο κατάληψης που στήριξαν οι δυνάμεις των Αγωνιστικών Κινήσεων, του ΕΓΚΕΛΑΔΟΥ (ΔΙΚΤΥΟ) και της ΕΑΑΚ. Η ΠΚΣ επιλέγει να μη συμμετέχει σε αύτη την κίνηση. Τι περίεργο…? Λίγο αργότερα η κατάληψη μεταφέρεται στο κτίριο Γκίνη με σκοπό να γίνουν ευρέως γνωστά τα φοιτητικά δρώμενα στην κοινωνία. Στις 29/5/2006 πραγματοποιείται μία από τις μαζικότερες συνελεύσεις των τελευταίων χρόνων με 689 ψηφίσαντες, όπου το πλαίσιο της συντονιστικής επιτροπής κατάληψης στηρίζεται από 358 φοιτητές. Η σχολή γίνεται κέντρο πολιτικών συζητήσεων, πολιτιστικών δραστηριοτήτων και εξωστρεφών δράσεων. Τι μας οδήγησε όμως σε αυτές τις κινητοποιήσεις; Συσπειρωθήκαμε γύρω από τρία κύρια επίδικα: Όχι στους ψηφισμένους νόμους για αξιολόγηση, Ινστιτούτα δια Βίου Εκπαίδευσης (ΙΔΒΕ) και ΔΟΑΤΑΠ (μετεξέλιξη του ΔΙΚΑΤΣΑ), όχι στο νέο νόμο πλαίσιο, όχι στην αναθεώρηση του άρθρου 16. Φοιτητές και καθηγητές αντιδρούν στις θεσμικές αλλαγές που δρομολογούνται στα πανεπιστήμια. Απέναντι στις αντιδραστικές αλλαγές που προωθεί το υπουργείο Παιδείας προτάσσουν αιτήματα –επίκαιρα όσο ποτέ- , όπως δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους, ενιαία πτυχία με κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα χωρίς κατατμήσεις και διασπάσεις, ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών, πλήρη και αποκλειστική απασχόληση των καθηγητών, δωρεάν σίτιση, δωρεάν στέγαση. Εναντιωθήκαμε στο νόμο-πλαίσιο που βάλλει τη ζωή των φοιτητών στο άμεσο μέλλον, όπως στις διατάξεις που αφορούν στην επιβολή ορίου φοίτησης, στην κατάργηση των δωρεάν συγγραμάτων. Εναντιωθήκαμε στη συρρίκνωση του ασύλου. Εναντιωθήκαμε στην καταστρατήγηση των δικαιωμάτων μας. Εναντιωθήκαμε τελικά και κύρια στην κεντρική πολιτική της συνολικής αναδιάρθρωσης που στόχο έχει τη μετατροπή της εκπαίδευσης από κοινωνικό αγαθό (όσο αυτό ισχύει σήμερα) σε εμπόρευμα. Ίσως να περιμέναμε την αφορμή για να ξεσπάσουμε, για να αντιδράσουμε στις πιέσεις που μας ασκούνται καθημερινά από την κυρίαρχη κουλτούρα, που μας ασκήθηκαν από την εντατική σχολική ζωή. Ας μην ξεχνάμε ότι το φοιτητικό κίνημα απαρτίζεται κυρίως από τη γενιά της μεταρρύθμισης του Αρσένη, από τους μαθητές εκείνους που βίωσαν την έντονη σχολική εντατικοποίηση. Δε συνέβαλαν, όμως, όλες οι παρατάξεις στο φοιτητικό κίνημα, αντίθετα κάποιες αποτέλεσαν και τροχοπέδη. Άλλες θελημένα (βλ. ΔΑΠ) κι άλλες αθέλητα (βλ. ΠΚΣ). -Η ΠΚΣ αρχικά προτείνει στην καλύτερη των περιπτώσεων διήμερες καταλήψεις και προτάσσει την ανάγκη για καλύτερη ενημέρωση των φοιτητών, το οποίο μπορεί να επιτευχθεί μόνο στις ανοιχτές σχολές, κάνει ακόμα, ακόμα λόγο για χάσιμο εξεταστικής, επιχείρημα που μόνο από τη ΔΑΠ περιμέναμε ν’ ακούσουμε. Απαξιώνει τις κινητοποιήσεις και χαρακτηρίζει τα πλαίσια απολιτικά, υποκινούμενη από μία λογική: οτιδήποτε στο κίνημα δεν καθοδηγείται από τον Περισσό, δεν υφίσταται καν. Αναγκάζεται αργότερα να μπει στα πλαίσια των συντονιστικών επιτροπών κατάληψης, μη μπορώντας όμως για ακόμα μία φορά να αφήσει πίσω της διασπαστικές λογικές. Πραγματοποιεί πορείες μόνη της, κατεβάζει πανό συλλόγων, στους οποίους το πλαίσιό της δεν υπερψηφίστηκε, εφευρίσκοντας κάθε φορά φαιδρά επιχειρήματα.
-Η ΠΑΣΠ
δεν παρουσιάζει ενιαία στάση στις διάφορες σχολές.
Σε ελάχιστες περιπτώσεις συντάσσεται με τις καταλήψεις, ενώ στις
περισσότερες τάσσεται κατά, στην αρχή τουλά -Η ΔΑΠ απείχε αρχικά από τις διαδικασίες των συνελεύσεων, ενώ όταν φούντωσαν οι καταλήψεις προσπάθησε με κάθε τρόπο να τις σπάσει. Χρησιμοποιεί ως μόνο επιχείρημα να είναι «ανοιχτές» οι σχολές και χωρίς πολιτικό πλαίσιο, προσπαθεί ανεπιτυχώς να τρομοκρατήσει τους φοιτητές λέγοντας ότι υπάρχει κίνδυνος να χαθούν οι εξεταστικές. Τελικά το μόνο που κατάφερε ήταν να της γυρίσουν την πλάτη τους οι φοιτητές… Μια πρώτη νίκη άρχισε να διαφαίνεται από τη στιγμή που η κυβέρνηση, λόγω της πίεσης που υπέστη, αποφάσισε να μην καταθέσει το καλοκαίρι το νόμο-πλαίσιο. Η μεγαλύτερη νίκη όμως δεν ήταν αυτή. Η μεγαλύτερη νίκη ήταν το σπάσιμο της λογικής του ατομικισμού, τον οποίο διαδέχονται η συλλογικότητα και η αλληλεγγύη. Σίγουρα ο ελιγμός της κυβέρνησης δεν μας καθησυχάζει, με τη δέσμευση της υπουργού για μη κατάθεση του νομοσχεδίου πριν τον Οκτώβρη. Συνεχίζουμε το φθινόπωρο πιο δυναμικά με αγωνιστικές αποφάσεις, με μαζικές πορείες και με καταλήψεις. ΑΥΤΟΙ ΓΡΑΦΟΥΝ ΝΟΜΟΥΣ… ΕΜΕΙΣ ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ
|
