Η Ευρώπη του νεοφιλελεύθερου «Ευρωσυντάγματος» είναι η Ευρώπη που δεν θέλουμε
ΟΧΙ στο «Ευρωσύνταγμα» - Άμεση διεξαγωγή δημοψηφίσματος

Λένε ότι η πολιτική είναι τόσο πεισματάρα που επηρεάζει ακόμα κι όσους την αρνούνται πεισματικά. Η περίπτωση του πρόσφατα επικυρωμένου «Ευρωσυντάγματος» είναι το ιδανικότερο, ίσως, πεδίο εφαρμογής του παραπάνω αφορισμού. Μπορεί στις 29 Οκτωβρίου 2004 οι 25 ηγέτες της ΕΕ να μονόγραψαν ενθουσιωδώς τη συνταγματική συνθήκη του Ζισκάρ Ντ’Εσταίν, φαίνεται όμως ότι οι ενέσεις ευρωπαϊσμού «από τα πάνω» δεν είχαν τα επιθυμητά αποτελέσματα στους λαούς της Ευρώπης, τους μεγάλους απόντες ενός ψευδοσυντάγματος που, κατά τα άλλα, φτιάχτηκε γι’αυτούς.

Ειδικότερα για τη χώρα μας, όπου επικρατεί η εσφαλμένη αντίληψη ότι οι αποφάσεις της ΕΕ έρχονται να επιβληθούν «απ’έξω», είναι σαφείς οι ευθύνες τόσο της ΝΔ όσο και του ΠΑΣΟΚ για την προώθηση τέτοιων αντιδημοκρατικών κατασκευασμάτων και την περιθωριοποίηση της λαϊκής βούλησης, δεδομένου μάλιστα ότι το «Σύνταγμα» αυτό θα υπερισχύσει έναντι των εθνικών συνταγμάτων –και του ελληνικού.

Η Συνθήκη-συρραφή των προηγούμενων συνθηκών σε επίπεδο ΕΕ, η οποία ευθαρσώς και αυθαίρετα ονομάστηκε «Σύνταγμα», επιδιώκει τη δημιουργία μιας «ευρωπαϊκής έννομης τάξης». Στερούμενη οποιασδήποτε δημοκρατικής νομιμοποίησης και ‘’πατώντας’’ πάνω στη μετάλλαξη των οργάνων της ΕΕ και των αρμοδιοτήτων τους, δημιουργεί ένα νέο καθεστώς λήψης αποφάσεων. Αποκλείει κάθε διαδικασία ελέγχου, ενώ αγνοεί επιδεικτικά τα συνταγματικά θεμέλια όλων των εθνικών συνταγμάτων στην Ευρώπη μετά τη Γαλλική Επανάσταση (βλ. λαϊκή κυριαρχία), κεκτημένα δηλαδή στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας.

Αντιθέτως, θεσμοθετεί ως «συνταγματική αρχή» -δηλαδή απαράβατη εις το διηνεκές- την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, εμπορευμάτων και υπηρεσιών, κατοχυρώνοντας το «μονοθεϊσμό» της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Οποιαδήποτε πολιτική των εθνικών κρατών θα κινείται αυστηρά και μόνο στα πλαίσια ενός «καθαρού και ανόθευτου ανταγωνισμού», όπου θα επιβιώνει ο ισχυρότερος. Επιχειρείται ουσιαστικά να καταργηθεί η πολιτική και να αντικατασταθεί, «συνταγματικά» πια, η δημοκρατία από την αγορά. Δε θα μπορούσε να υπάρξει πιο ξεκάθαρη αποτύπωση του συσχετισμού δύναμης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, ευνοϊκού για το πρώτο, όλο και δυσμενέστερου για τη δεύτερη. Προκειμένου δε να συσκοτιστεί αυτή η θεμελιώδης αντίθεση -και οι συγκρούσεις τις οποίες συνεπάγεται-, αποσιωπάται στο κείμενο η εργασία ως δημιουργός του κοινωνικού πλούτου. Είναι ενδεικτικό, για παράδειγμα, ότι στα σημεία όπου προβλέπεται η «ελεύθερη διακίνηση (φυσικών) προσώπων», τα πρόσωπα αυτά δεν αναγνωρίζονται ως φορείς συγκεκριμένων κοινωνικών δικαιωμάτων΄ άρα δε γίνεται λόγος ούτε για τις πολιτικές εκείνες που θα εγγυηθούν αυτά τα δικαιώματα. Στην καλύτερη περίπτωση το πρόβλημα θα λυθεί με ευχές.

Πρόκειται για ένα επικίνδυνο «Σύνταγμα», γιατί με την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και άμυνα προωθεί τη στρατιωτικοποίηση της Ευρώπης, σε πείσμα των αντιπολεμικών κινημάτων που ήρθαν δυναμικά στο προσκήνιο τα τελευταία χρόνια. Αναγορεύει σε «συνταγματική αρχή» τη λειτουργία του ΝΑΤΟ στο εσωτερικό της ΕΕ και προβλέπει τη δημιουργία ευρωστρατού που θα δρα εντός και εκτός ΕΕ, όπου και όποτε ο ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός θεωρεί ότι «απειλείται η δημοκρατία απ’την τρομοκρατία». Η ευθυγράμμιση με τις ΗΠΑ είναι πλέον παραπάνω από εξόφθαλμη.

Πρόκειται για ένα αυταρχικό και ανελεύθερο «Σύνταγμα», αντιανθρώπινο και ρατσιστικό, γιατί οικοδομεί μια Ευρώπη σε μια λογική αστυνομικού κράτους και απόρθητου φρουρίου για τους/τις μετανάστες/τριες. Υιοθετεί τους αντισυνταγματικούς τρομονόμους που ψήφισαν τα εθνικά κράτη, προστατεύει τους ευρωτρομονόμους και τη διακρατική συνεργασία των ευρωπαϊκών μυστικών υπηρεσιών, διατηρεί την αντιδημοκρατική συνθήκη Schengen, προβλέπει ένα υπερυπουργείο Εσωτερικών που θα εποπτεύει την απρόσκοπτη λειτουργία των ευρωχαφιέδων και καθαγιάζει τη συνεργασία ΗΠΑ-ΕΕ για την έκδοση πολιτών στη χώρα της δημοκρατίας- Γκουαντανάμο. Πέρα από αόριστες διακηρύξεις που αποπολιτικοποιούν το κοινωνικό φαινόμενο της μετανάστευσης, διαιωνίζει το καθεστώς ανασφάλειας και ομηρίας για τους μετανάστες που προσεγγίζουν τα σύνορά της. Οι προτάσεις για τη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης των λαθραίων ανθρώπων είναι απλώς ενδεικτικές της κυνικής αντιμετώπισης που επιφυλάσσει η «πολιτισμένη Ευρώπη» στα θύματα της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης, μέρος της οποίας είναι η ΕΕ.

Στερείται ουσιαστικής και διαδικαστικής νομιμοποίησης, εφ’όσον οι ευρωπαϊκοί λαοί είναι απόντες και θα κληθούν κατόπιν εορτής να το επικυρώσουν. Είναι γι’αυτό που οι εμπνευστές του νιώθουν άβολα στην ιδέα ότι το κατασκεύασμά τους θα πρέπει να περάσει από τη δοκιμασία των δημοψηφισμάτων΄ το μόνο που βρίσκουν να αντιτάξουν είναι η συμμετοχή 2 (!) αντιπροσώπων από τα εθνικά κοινοβούλια καθεμίας από τις 25 χώρες της ΕΕ την περίοδο που διαμορφωνόταν το διαβόητο κείμενο του Ζισκάρ Ντ’Εσταίν.

Με την προώθηση του «Ευρωσυντάγματος», η ΕΕ προσπαθεί να ισχυροποιήσει τη θέση της απέναντι στους άλλους δύο πυλώνες της παγκοσμιοποίησης, τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία, την ίδια στιγμή που υιοθετεί το δόγμα της υπερδύναμης και συμμετέχει στο «διεθνή πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». Η θεοποίηση του ανταγωνισμού σημαίνει αφοσίωση στα κελεύσματα του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ) και των Συμφωνιών Ελευθέρου Εμπορίου (GATS) που έχουν από καιρό στο στόχαστρο κοινωνικά δικαιώματα. Η ανεργία, η ελαστική και ανασφάλιστη εργασία, η λειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων με κριτήρια ιδιωτικής οικονομίας και με στόχους ίδιους με αυτούς των επιχειρήσεων, ο αποκλεισμός και το βύθισμα στη φτώχεια ευρύτερων κοινωνικών κατηγοριών, ήταν ως τώρα –και με το «Σύνταγμα» θα εξακολουθήσουν να είναι- τα αποτελέσματα αυτών των πολιτικών. Οι διακηρύξεις του Μάαστριχ, της Λισσαβόνας, του Άμστερνταμ, της Μπολόνια, της Πράγας και άλλων συνόδων και συμφωνιών που κατά καιρούς διατύπωσαν τις αρπακτικές διαθέσεις της αγοράς απορρυθμίζοντας την εργασία, την εκπαίδευση, την υγεία και την κοινωνική ασφάλιση, γίνονται τώρα ο μωσαϊκός νόμος της ΕΕ. Πέρα και πάνω από τις πομπώδεις διακηρύξεις περί «ανοιχτών, δημοκρατικών κοινωνιών», η καθημερινή ζωή στις κοινωνίες της Ευρώπης θα ρυθμίζεται και επισήμως από τις αχαλίνωτες απαιτήσεις της ευρωπαϊκής ελίτ.

Με την προώθηση του «Ευρωσυντάγματος», οι πολιτικές δυνάμεις που έχουν προσχωρήσει στο νεοφιλελευθερισμό και που σήμερα κυριαρχούν στην Ευρώπη (δηλ. οι χριστιανοδημοκράτες, οι φιλελεύθεροι και οι σοσιαλδημοκράτες στη συντριπτική τους πλειοψηφία) προσπαθούν, στο όνομα της «ισχυρής Ευρώπης», να απονομιμοποιήσουν ως «αντισυνταγματική» κάθε αμφισβήτηση σ’αυτόν τον άγριο καπιταλισμό της εποχής μας, ευνουχίζοντας εκείνες τις δυνάμεις που παλεύουν για μια Ευρώπη της κοινωνικής δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης, για έναν δίκαιο κόσμο με ισότητα και ελευθερία, για το σοσιαλισμό. Μ’αυτόν τον τρόπο, η περιστολή ή/και απαγόρευση κομμουνιστικών κομμάτων σε διάφορες χώρες της, η εγκληματοποίηση του ριζοσπαστικού αντικαπιταλισμού και το περιβόητο δημοκρατικό έλλειμμα της ΕΕ με την παροιμιώδη αδιαφάνεια των θεσμών της (τα Συμβούλια Υπουργών και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, παρά το μείζονα ρόλο που διαδραματίζουν οι αποφάσεις τους, δεν υφίστανται το στοιχειώδη δημοκρατικό έλεγχο), συνταγματοποιούνται. Επιπλέον, δίνεται χώρος στις δυνάμεις του εθνικισμού και του ρατσισμού να διεκδικήσουν την πολιτική έκφραση της δυσαρέσκειας των ευρωπαίων που μένουν εκτός των αποφάσεων και που πλήττονται από αυτές. Η αναχρονιστική ευρωπαϊκή ακροδεξιά επανακάμπτει τα τελευταία χρόνια με διάφορες μορφές, επιδιώκοντας την εκπροσώπηση των ηττημένων και των περιθωριοποιημένων από την αγορά στρωμάτων. Το δικό της όχι στην ΕΕ και το «Ευρωσύνταγμα» είναι η σημαιοφορία της εθνικιστικής και ρατσιστικής μισαλλοδοξίας και πρέπει να απομονωθεί.

Οι νέοι-ες, οι εργαζόμενοι-ες, οι μετανάστες-τριες, τα κοινωνικά κινήματα, το Παγκόσμιο, το Ευρωπαϊκό και το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ, το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και η Ευρωπαϊκή Αντικαπιταλιστική Αριστερά, έχουν μέχρι σήμερα εναντιωθεί με διάφορους τρόπους στην προσπάθεια της ευρωπαϊκής υπερεθνικής ελίτ να ματαιώσει, με την επιβολή του «Ευρωσυντάγματος», την προοπτική μιας άλλης Ευρώπης. Απαιτώντας τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος και αντιτιθέμενοι-ες με όλες μας τις δυνάμεις στο επικίνδυνο, άδικο, αυταρχικό και ανελεύθερο «Ευρωσύνταγμα», οφείλουμε να συμμετάσχουμε στον αγώνα για εκείνη την Ευρώπη που θέλουμε, σ’έναν κόσμο που επιβάλλεται να μη μείνει ο ίδιος.

δίκτυο αυτόνομων ριζοσπαστικών αριστερών σχημάτων