Εκτός απ’ τα μαθήματα υπάρχει και η ζωή...

Η φοιτητική σου ζωή μόλις ξεκίνησε...Στην πρώτη σου επαφή με τον χώρο της σχολής σου, βρέθηκες μπροστά σε προσφορά φίλων και των καλύτερων συναδέλφων που σε πιάνουν από το χέρι για να σε βοηθήσουν. Αυτό είναι το μοντέλο «πολιτικοποίησης» που προωθείται από τις κυρίαρχες παρατάξεις (ΔΑΠ,ΠΑΣΠ), οι οποίες βασίζονται στις πελατειακές σχέσεις και αποσιωπούν επιμελώς την ριζοσπαστικοποίηση της νεολαίας και τις αιτίες που την γέννησαν.

...Και αν αυτή είναι η πρώτη σου εντύπωση για τον συνδικαλισμό μέσα στις σχολές, ευτυχώς για σένα το τοπίο αλλάζει μετά από 2 χρόνια συνεχών αγώνων.

Η γενιά που χαρακτηρίστηκε ως η γενιά των ριάλιτι, μετατρέπεται στην γενιά του άρθρου 16. Σε όλη την Ελλάδα σχολές “έκλεισαν” (ενώ στην πραγματικότητα άνοιξαν στην κοινωνία με εκδηλώσεις, ομιλίες κλπ.) με αποφάσεις Γενικών Συνελεύσεων οι οποίες πάρθηκαν με πρωτοφανή ποσοστά συμμετοχής (για να απαντηθούν και όσα ίσως ακούσατε για αισχρές μειοψηφίες) και με τη πολύμηνη διάρκεια των κινητοποιήσεων να καταδεικνύει την ώριμη απόφαση του συνόλου των φοιτητών να τις στηρίξουν .Οι καταλήψεις αυτές συνοδεύτηκαν από πορείες χιλιάδων φοιτητών τόσο στην Αθήνα όσο και πανελλαδικά, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις πνίγηκαν από δακρυγόνα και ξύλο που απλόχερα προσέφεραν τα ΜΑΤ ατόπιν εντολής του τότε Υπουργού Δημόσιας Τάξης Β.Πολύδωρα. Φυσικά οι προσπάθειες τρομοκράτησης και καταστολής του κινήματος έπεσαν στο κενό και ο αγώνας συνεχίστηκε δυναμικά. Τι καταφέραμε;

Νικήσαμε! Σταματήσαμε την ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων και νεκρώσαμε τον νέο νόμο-πλαίσιο. Μ’ έναν διαρκή και επίμονο αγώνα καταφέραμε να επαναφέρουμε την ομορφιά των συλλογικών αγώνων και να αποδείξουμε ότι ο ατομικός δρόμος δεν είναι μονόδρομος. Αναδείξαμε ότι ο χώρος της σχολής μας, πέρα από χώρος μαθημάτων και παραδόσεων, μπορεί να είναι εστία κοινωνικών αγώνων και αμφισβήτησης.

Η ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος και η επαναφορά των δημοκρατικών διαδικασιών στο εσωτερικό των φοιτητικών συλλόγων δεν ήρθε όμως από το πουθενά… Βασίστηκε στο γεγονός ότι έβαζε ως αιχμές θέματα απτά, που αφορούσαν την καθημερινότητα του κάθε φοιτητή. Πάνω σ΄ αυτές δομήθηκε η ενότητα όλων των δυνάμεων που αντιστέκονταν στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, κάτι που προσέδωσε μεγάλη δυναμική στο κίνημα, ενώ τα προηγούμενα χρόνια ο κατακερματισμός των δυνάμεων της Αριστεράς το αποδυνάμωνε εμφανώς. Επιπλέον η συμπόρευση με τους καθηγητές ήταν απαιτούμενη καθώς τα μέτρα της κυβέρνησης έθιγαν το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Εν τέλει πετύχαμε νίκες γιατί εκφράσαμε την πλειοψηφία της κοινωνίας υπερασπιζόμενοι έναν από τους τελευταίους δημόσιους χώρους.

·         Υπερασπιστήκαμε τις σχολές μας ως ελεύθερο κοινωνικό χώρο ιδεών απέναντι στην κατάργηση του ασύλου.

·          Προασπίσαμε το δημόσιο χαρακτήρα του απέναντι στην προσπάθεια ιδιωτικοποίησής του και λειτουργίας του με όρους αγοράς

·         Αντισταθήκαμε στην εντατικοποίηση των σπουδών, η οποία, μετά το μαραθώνιο των πανελλαδικών εξετάσεων, θα οδηγήσει τους φοιτητές σε μια λογική δια βίου τρεξίματος.

Αντιταχθήκαμε σε σχολές που δεν θα θεραπεύουν επιστήμες και στη δημιουργία απόφοιτων χωρίς μέλλον και με πτυχία, που δεν κατοχυρώνουν πλήρη επαγγελματικά δικαιώματα.

Μέσα από τη δυναμική του φοιτητικού κινήματος και τις δημοκρατικές διαδικασίες του συγκροτήθηκε μια καινούργια συλλογικότητα η οποία αποτελείται από μια πλειάδα δυνάμεων της Αριστεράς με διαφορετικές ιδεολογικές καταβολές(ΔΙΚΤΥΟ, Αριστερά Σχήματα, Φοιτητές/ιες ενάντια στο σύστημα , αυτόνομα σχήματα και ανένταχτοι φοιτητές),η Αριστερή Ενότητα. Μια συλλογικότητα που δομήθηκε με βάση το πολιτικό πλαίσιο, πάνω στο οποίο στηρίχθηκε το φοιτητικό κίνημα και κατάφερε να εκφράσει μεγάλα κομμάτια φοιτητών που μέχρι τότε δεν αναγνώριζαν τον εαυτό τους σε καμία από τις υπάρχουσες παρατάξεις.

Εμείς διεκδικούμε ένα Πανεπιστήμιο που καλλιεργεί την κριτική σκέψη και την σφαιρική επιστημονική γνώση, που ενισχύει τη συλλογικότητα, ένας χώρος που οι νέοι άνθρωποι οργανώνονται για να διεκδικήσουν αυτά που τους ανήκουν και αυτά που τους αξίζουν. Ένα πανεπιστήμιο που κοινωνικοποιεί την γνώση και απελευθερώνει την κοινωνία, ένας κοινωνικός χώρος που θρέφει την αμφισβήτηση και μπορεί να πυροδοτεί εξεγέρσεις.

Ουτοπία δεν είναι να πιστεύεις ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει.

Ουτοπία είναι να πιστεύεις ότι ο κόσμος μπορεί να μείνει ίδιος…

Τι είναι το ΔΙΚΤΥΟ ΑΥΤΟΝΟΜΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΩΝ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ;

ΔΙΚΤΥΟ: Συντονίζουμε τη δράση μας μέσω πανελλαδικών συνελεύσεων ανοίγοντας διαύλους πολιτικής επικοινωνίας μεταξύ μας.

ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ: Αμφισβητούμε κάθε μορφή κηδεμονευόμενου συνδικαλισμού και πολιτικής εξάρτησης 

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΣΜΟΣ: Επιδιώκουμε την όξυνση των κοινωνικών διεκδικήσεων και διαφωνούμε με κάθε λογική εφησυχασμού και μοιρολατρίας.

ΑΡΙΣΤΕΡΑ: Τοποθετούμε το "εμείς" πάνω από το "εγώ" και οραματιζόμαστε μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση.

ΣΧΗΜΑ: Λαμβάνουμε τις πολιτικές μας αποφάσεις μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, ανοιχτές στον οποιοδήποτε, αντιτιθέμενοι σε κάθε ιεραρχικό μοντέλο παραταξιακής οργάνωσης.

     Το Χρονικό...

Το πιο γοητευτικό στοιχείο της ιστορίας είναι το αστάθμητο, αυτό που κανένας δεν περιμένει, αυτό που κανένας δεν προβλέπει…

• Απρίλης-Αύγουστος 2005: Η κυβέρνηση ψηφίζει σχεδόν ανενόχλητη τον Απρίλη το νόμο για το ΔΟΑΤΑΠ και στο θερινό τμήμα τους νόμους για την Αξιολόγηση και τα ΙΔΒΜ. Το επανασυσταθέν ΕΣΥΠ  χρεοκοπεί.
• Σεπτέμβρης 2005- Απρίλης 2006:  Οι ψηφισμένοι νόμοι ουσιαστικά παραμένουν ανενεργοί. Με κατά τόπους αποφάσεις (π.χ. Σύγκλητος ΕΜΠ) καθηγητές-φοιτητές αποφασίζουν τη μη εφαρμογή τους.
• 4-7 Μάη: Διοργάνωση 4^ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ στην Αθήνα. Η μαζικότατη πορεία στο κέντρο της Αθήνας μετά και τις φοιτητικές - εργατικές κινητοποιήσεις στη Γαλλία μας δείχνει το δρόμο της νίκης.
• 15-21 Μάη: Οι καταλήψεις ανέρχονται στις 63. ΔΑΠ και ΠΑΣΠ απέχουν από τις συνελεύσεις, ενώ η ΠΚΣ αρνείται τη συμπόρευση με τις άλλες δυνάμεις της φοιτητικής αριστεράς και τους ανένταχτους φοιτητές που συσπειρώνονται μαζί τους. 5.000 φοιτητές διαδηλώνουν στο παναθηναϊκό συλλαλητήριο στις 18/5.
• 22-28 Μάη: Καταλαμβάνονται το ΕΜΠ, η ΑΣΟΕΕ, η Νομική Αθήνας και σχολές της περιφέρειας. Η πανελλαδική πορεία στις 25/5 ξεπερνά τις 8.000. Οι καταλήψεις φτάνουν τις 186.
• 29 Μάη - 4 Ιούνη: Οι καταλήψεις συνεχίζουν να αυξάνονται φτάνοντας τις 218. Δυναμικά στο χορό μπαίνουν και τα ΤΕΙ. Αποκορύφωμα αποτελούν οι κατά τόπους πορείες και αυτή της Αθήνας της 1^ης Ιούνη που ξεπερνά τις 12.000. Η αστυνομία απαντά με βία και δακρυγόνα.

·     5-11 Ιούνη: Όλα τα πανεπιστήμια της Ελλάδας είναι κατειλημμένα. Η ΔΑΠ προσπαθεί απεγνωσμένα και ανεπιτυχώς να «σώσει» την κατάσταση. Η ΠΚΣ, η οποία επί ένα μήνα πυροβολούσε τα κοινά πλαίσια κατάληψης, προσχωρεί άνευ όρων στις καταλήψεις. Το Φοιτητικό Κίνημα του 2006 θα σημαδευθεί από την πανελλαδική πορεία της 8^ης Ιούνη. 25.000 φοιτητές, καθηγητές και εργαζόμενοι καταστέλλονται με τρομακτική βία από την αστυνομία. Τα ΜΑΤ επιτέθηκαν στα μπλοκ των Συλλόγων προκαλώντας τραυματισμούς και πραγματοποιώντας συλλήψεις. Με ανακοίνωσή τους, φοιτητές και καθηγητές,  ζητούν να μην αλλάξει ο Νόμος Πλαίσιο, να μην αναθεωρηθεί το άρθρο 16, να καταργηθούν οι ψηφισμένοι  νόμοι και να παραιτηθεί άμεσα η Υπουργός Παιδείας.

      Η νίκη του κινήματος ήταν άμεση. Η Υπουργός ανακοινώνει ότι δε θα ψηφίσει τελικά το νόμο μέσα στο καλοκαίρι. Η Αθήνα συνεχίζει να ζει μαζικές πανεκπαιδευτικές πορείες, με νωπές τις μνήμες της βίαιης καταστολής που στις 22/6 εγκλώβισε χιλιάδες φοιτητών στο κτήριο της Νομικής, ενώ οι φοιτητές δε θα μπορούσαν να λείπουν ούτε στις 27/6, ημέρα που οι Ευρωπαίοι Υπουργοί Παιδείας και Εμπορίου(!) χωρών μελών του ΟΟΣΑ(Οργανισμός για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη) συνεδρίαζαν στο Λαγονήσι . Το ραντεβού συνεχίζει να ισχύει και για την επόμενη χρονιά…

·         Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 2006: Το κίνημα  δασκάλων και μαθητών δείχνει τα αδιέξοδα που δημιουργούν τα σχέδια του Υπουργείου Παιδείας σε κάθε βαθμίδα της εκπαίδευσης και καταδεικνύει το πρόβλημα της υποχρηματοδότησης της Παιδείας. Το Δεκέμβρη ξεκινούν οι πρώτες πορείες όπως και η δράση της Πανελλαδικής Πρωτοβουλίας ενάντια στην αναθεώρηση του αρ.16.

·         Γενάρης 2007: Με ορόσημο τη 10^η Ιανουαρίου, ημέρα που άρχιζε στη Βουλή η συζήτηση για την αναθεώρηση, οι φοιτητές και οι καθηγητές οργάνωσαν τη δράση τους. Το κύμα των καταλήψεων φτάνει τις 290 πανελλαδικά σε ΑΕΙ και ΤΕΙ ενώ οι εκπαιδευτικοί αρχίζουν την απεργία τους. Ολοήμερη κινητοποίηση στις 10 Γενάρη με μεγάλη μαζικότητα που προμήνυε τι θα ακολουθήσει. Οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται κάθε εβδομάδα, με τη μεν πορεία της 17^ης /1 να αμαυρώνεται από την έντονη αστυνομική βία ενώ της 24^ης/1 να συγκεντρώνει πάνω από 20.000 κόσμο.

·         29 Ιανουαρίου-4 Φεβρουαρίου: Το φοιτητικό κίνημα ασκεί πολιτική πίεση και μπορεί να παράγει πολιτικές μετατοπίσεις…Μετά τη μεγάλη πορεία των φοιτητών την Τετάρτη 31 Ιανουαρίου, το ΠΑ.ΣΟ.Κ εξαναγκάζεται να αποχωρήσει από την διαδικασία της Συνταγματικής αναθεώρησης, παρά τις διακηρυγμένες θέσεις του για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστήμιων. Αυτό γιατί το φοιτητικό κίνημα έχει καταφέρει να κάνει πρώτο θέμα στην πολιτική ατζέντα της χώρας το ζήτημα της παιδείας, και  (σε συνδυασμό με τις εκατοντάδες εκδηλώσεις της Πανελλαδικής Πρωτοβουλίας ενάντια στην αναθεώρηση του άρ. 16 σε όλη την Ελλάδα και την κοινωνική πίεση που δημιουργήθηκε) αναγκάζει το ΠΑΣΟΚ να διαφοροποιηθεί από τη ΝΔ, παρ’ ότι τα δύο κόμματα είχαν κοινές θέσεις. Έτσι η αναθεώρηση των αρ.16 κ αρ.24 μεταξύ άλλων, μένει κυβερνητικό όνειρο θερινής νυκτός. Το Σάββατο 3 Φεβρουαρίου, πραγματοποιείται στο Καστρί η απονομιμοποιημένη Σύνοδος των Πρυτάνεων, στη συναίνεση των οποίων στοχεύει το Υπουργείο. Τελικά ούτε αυτή επιτυγχάνεται ούτε φυσικά και των φοιτητών οι οποίοι μαχητικά διαδηλώνουν στο Καστρί.

·         5-18 Φεβρουαρίου: Συνεχίζονται οι εκδηλώσεις και οι κινήσεις ενάντια στην αναθεώρηση του αρ.16 ενώ η ΠΟΣΔΕΠ (ομοσπονδία πανεπιστημιακών) κηρύσσει απεργία διαρκείας, τη στιγμή που η Νέα Δημοκρατία συζητά μόνη της για την αναθεώρηση του αρ.16. Αποτέλεσμα της αστυνομικής βίας που βιωσάμε στις πορείες της 8^ης και 15^ης Φεβρουαρίου ήταν μεταξύ άλλων ο τραυματισμός του γενικού γραμματέα της ΟΛΜΕ Γρηγόρη Καλομοίρη.

·         19 Φεβρουαρίου-4 Μαρτίου: Η κυβέρνηση αγνοώντας τις πολυάριθμες καταλήψεις δημοσιεύει και καταθέτει στις 20/2 το νόμο–πλαίσιο. Στις 22 η Αθήνα συγκλονίζεται από την μεγαλειώδη διαδήλωση 30.000 και πλέον συμμετεχόντων. Παράλληλα όμως ξεδιπλώνεται στους δρόμους της Αθήνας και η απάντηση της κυβέρνησης με την βίαιη κρατική καταστολή, τις προληπτικές συλλήψεις, την παρακολούθηση και την πλήρη καταπάτηση στοιχειωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων. Την 1^η Μαρτίου 15.000 και πάλι στο δρόμο με τις καταλήψεις να συνεχίζονται σε πείσμα της κυβέρνησης της καταστολής και του εκφοβισμού.

·         5-11 Μαρτίου: Το φοιτητικό κίνημα πλησιάζει στην στιγμή της κορύφωσής του. Τίποτα δεν είναι πια το ίδιο μετά από τις ιστορικές μέρες που ακολουθούν . Σε μια επίδειξη κυβερνητικού αυταρχισμού η Ν.Δ μόνη της στη Βουλή αλλά και απογυμνωμένη από κάθε κοινωνική συναίνεση ψηφίζει τον νόμο–πλαίσιο στις 8 Μαρτίου. Ο αριθμός των φοιτητών στην πορεία της ίδιας ημέρας ξεπερνά τις 50.000 θυμίζοντας άλλες εποχές. Η αστυνομική βία και η κρατική καταστολή είναι κάτι το πρωτοφανές με 61 συλλήψεις και πολλούς τραυματίες. Από θαύμα θα έλεγε κανείς δεν θρηνήσαμε εκείνη την ημέρα. Η στιγμή που το μπλοκ των καθηγητών, ανθρώπων με εμπειρίες αγώνων αν μη τι άλλο, περνούσε μπροστά από τη Βουλή φωνάζοντας Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία σίγουρα στιγμάτισε όσους την έζησαν…

         9 Μαρτίου - 30 Μαρτίου: Συμπληρώνονται 3 μήνες αγώνα, κινητοποιήσεων και καταλήψεων. Ενός αγώνα που κερδίζει, ενός αγώνα που καταφέρνει να καταστήσει την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση πλήρως απονομιμοποιημένη στη συνείδηση των φοιτητών και κυρίως της κοινωνίας.

Και θα είμαστε εδώ να ζήσουμε κι άλλες όμορφες στιγμές…

ΔΙΚΤΥΟ Αυτόνομων Ριζοσπαστικών Αριστερών Σχημάτων