τα ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ μας... στο στόχαστρο

Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε μια βίαιη παραβίαση των ατομικών και πολιτικών μας δικαιωμάτων. Μια καταπάτηση που περνά ασχολίαστη και ίσως απαρατήρητη, σχεδόν «νομιμοποιημένη» στα μάτια της κοινής γνώμης, σε παγκόσμιο και εθνικό επίπεδο.

Μετά την 11η Σεπτέμβρη, τα ΜΜΕ και οι περισσότεροι πολιτικοί φορείς έβαλαν ολόκληρο τον κόσμο σε μια διαδικασία έντονης κινδυνολογίας και σ' ένα κλίμα τρομοϋστερίας άνευ προηγουμένου, χωρίς ωστόσο να γίνεται λόγος για πραγματικές αιτίες και χωρίς καμία πολιτική ανάλυση και αντιμετώπιση της κατάστασης. Τα γεγονότα της 11ης Σεπτέμβρη καθώς και όσα ακολούθησαν έδωσαν ουσιαστικά τη νομιμοποιητική βάση πάνω στην οποία στηρίχθηκαν μια σειρά ρυθμίσεων που σταθμίζοντας ανάμεσα στα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα και στην επίπλαστη ανάγκη της καταπολέμησης της τρομοκρατίας κατέληξαν σε ένα σύμπλεγμα κατασταλτικών μέτρων που συρρικνώνουν τα δικαιώματα μας. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι σύμφωνα με τον ισχύοντα τρομονόμο, ως τρομοκρατική ενέργεια χαρακτηρίζεται κάθε πράξη που παρεμποδίζει κοινωνικοπολιτικές και οικονομικές λειτουργίες (π.χ. μια απεργία).

Στο ίδιο πλαίσιο, εν όψει Ολυμπιακών Αγώνων έγινε και στην Ελλάδα επιτακτική η λήψη ανάλογων μέτρων. Τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα παραβίασης των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων είναι οι δίκες των οργανώσεων της 17Ν και του ΕΛΑ και τα μέτρα που λήφθηκαν κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα και στις άλλες ολυμπιακές πόλεις.

Πιο συγκεκριμένα, σ' όλη την υπόθεση της 17Ν και του ΕΛΑ, μπορούν ν' αναφερθούν, από τη διαδικασία σύλληψης μέχρι την τωρινή μεταχείριση των κρατούμενων, μια συνεχόμενη καταπάτηση θεμελιωδών δικαιωμάτων καθώς και δεκάδες δικονομικές παραβάσεις. Ενδεικτικά αναφέρουμε, τον αντισυνταγματικό χαρακτηρισμό και των δύο δικών ως ποινικών κι όχι πολιτικών, την παραβίαση της αρχής του τεκμηρίου της αθωότητας με διαστρέβλωση γεγονότων, την θέσπιση του όρου «συλλογική ευθύνη» (δηλαδή για οποιαδήποτε μεμονωμένη «τρομοκρατική» ενέργεια σε μια πορεία, ευθύνονται εξ ίσου όλοι οι συμμετέχοντες στην πορέια αυτή) και την επικίνδυνη ανάμειξη των ΜΜΕ που, πολύ πριν την έκδοση απόφασης από το δικαστήριο, βάφτισαν ένοχους τους κατηγορούμενους, εισέβαλαν στα προσωπικά τους δεδομένα, αλλά και γενικότερα μια παράνομη και άδικη δίκη στο σύνολό της με κατάφορη παραβίαση του Συντάγματος και της Δικονομίας. Οι τωρινές συνθήκες κράτησης των καταδικασθέντων συνεχίζουν την παραβίαση των ατομικών και πολιτικών τους δικαιωμάτων, με την "ιδιαίτερη" μεταχείρισή τους στα λευκά κελιά, χωρίς χώρο προαύλισης, χωρίς δυνατότητα επικοινωνίας με άλλους συγκρατούμενους, σε μία διαρκή απομόνωση. Χαρακτηριστικό είναι πως στον σωφρονιστικό κώδικα και τις διεθνείς συμβάσεις τέτοιες συνθήκες περιγράφονται ως βασανιστήρια ... Φυσικά και οι συνθήκες κράτησης των «απλών» ποινικών κρατουμένων αντιβαίνουν τον σωφρονιστικό κώδικα και σε ορισμένες περιπτώσεις καταπατούν θεμελιώδη δικαιώματά τους.

Ανάλογα, κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων παραβιάστηκε το δικαίωμα στην ελεύθερη μετακίνηση με μέτρα που επέβαλαν τον έλεγχο μετακινήσεων μέσα στην πόλη, απαγορεύτηκε η διακίνηση εντύπων πολιτικό- ιδεολογικού περιεχομένου, οι διαδηλώσεις και εν γένει κάθε είδους πολιτική έκφραση. Δόθηκε το άλλοθι για μια σειρά παραβιάσεων της προσωπικής ελευθερίας όλων μας μέσω της ανασφάλειας που συστηματικά καλλιεργήθηκε από την κυβέρνηση (μην ξεχνάμε όμως, ότι το δρόμο τον είχε ήδη ανοίξει η προηγούμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ) και φυσικά από την τηλεόραση και τα ‘έγκριτα’ δελτία ειδήσεων που θέτοντας το εκβιαστικό δίλημμα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΑΣΦΑΛΕΙΑ», μετέτρεψαν την Αθήνα σε πόλη- φρούριο, τοποθετώντας κάμερες σε δρόμους, αστυνομία και στρατό σε θέση μάχης και το ζέπελιν να αλωνίζει πάνω απ’ τα κεφάλια μας ...

Μιλώντας ωστόσο για ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, ως φοιτητική συλλογικότητα θεωρούμε απαραίτητο ν' αναφερθούμε στο πανεπιστημιακό άσυλο το οποίο αναπόφευκτα δέχεται συνεχείς επιθέσεις. Το άσυλο υπάρχει για να προστατεύει τον ιδιαίτερο ιδεολογικό και πολιτικό ρόλο του παν/μιου, για να αποτρέπει από οποιαδήποτε παρέμβαση του κράτους στις δραστηριότητες της ακαδημαϊκής κοινότητας. Πιο συγκεκριμένα η νομοθεσία περί ασύλου ήρθε για να προστατεύσει από κρατικές παρεμβάσεις που λάμβαναν χώρα σε εποχές δύσκολες για τη δημοκρατία (βλ. δικτατορία Μεταξά, Παπαδόπουλου). Και σήμερα, όμως, η προστασία του είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη. Στο πρόγραμμα της Ν.Δ προβλέπεται συρρίκνωση του παν/κου ασύλου, με την ελεύθερη είσοδο των αστυνομικών αρχών στις σχολές μας σε περιπτώσεις κατάληψης ή παρέμβασης στα όργανα διοίκησης. Δεδομένου μάλιστα ότι σήμερα καλλιεργείται ένα έντονο κλίμα αστυνόμευσης (βλ. παρουσία αστυνομικών στους δρόμους, σε διαδηλώσεις), που τα όρια της εγκληματικής πράξης έχουν διευρυνθεί επικίνδυνα (βλ. χαρακτηρισμό της εγκληματικής πράξης από τρομονόμο), που η ίδια η ιδιαιτερότητα του παν/μιου ως χώρου ελεύθερης διακίνησης ιδεών και κοινωνικοπολιτικών δραστηριοτήτων αμφισβητείται από τη μονοδιάστατη νεοφιλελεύθερη αντίληψη περί πανεπιστημίου- κέντρο επαγγελματικής κατάρτισης, που ήδη το άσυλο καταπατάται σε πολλές σχολές (συστήματα ασφάλειας, security) είναι περισσότερο αναγκαίο από ποτέ να υπερασπιστούμε το άσυλο αλλά και να διεκδικήσουμε τη διεύρυνσή του. Το ίδιο αναγκαίο είναι όμως να επαναπροσδιορίσουμε ως φοιτητική κοινότητα τη σχέση μας με το παν/μιο ως χώρο τόσο με τη στενή όσο και την ευρεία έννοια διεκδικώντας ένα ανοιχτό παν/μιο-κέντρο πολιτικών ζυμώσεων, συνδεδεμένο με την κοινωνική πραγματικότητα.

Σε μια κοινωνία όπου η ελεύθερη διακίνηση των αγαθών τείνει ναι αναγορευτεί σε πρωταρχική αξία, όλες οι άλλες ελευθερίες αρχίζουν να υποχωρούν. Ως φοιτητές και νέοι άνθρωποι θεωρούμε ότι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας είναι στην πρώτη γραμμή των διεκδικήσεών μας. Μέσα στην αριστερά η υπεράσπιση των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων και η διεύρυνσή τους έχει ρόλο πολύ σπουδαιότερο από «αναλγητικό» απέναντι στο αυταρχικό κράτος. Κάθε κατάκτηση και κάθε αγώνας για τα δικαιώματά μας είναι ένα βήμα πιο κοντά στη ρήξη με την εκμετάλλευση, την αδικία, την ανελευθερία.

Ξεκινάμε αυτόν τον αγώνα μέσα από το πανεπιστήμιο...

• Καμία συρρίκνωση του πανεπιστημιακού ασύλου
• Άρση των απάνθρωπων συνθηκών κράτησης των καταδικασθέντων για συμμετοχή στη 17Ν
• Να φύγουν οι κάμερες που τοποθετήθηκαν κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων από τους δρόμους των πόλεων.