Οι μέρες που οι νέοι άνθρωποι διεκδικούν και πάλι μια ζωή
ατομική και κοινωνική που κάποιοι την κλέβουν και τη στερούν είναι
μέρες παράξενες και συνάμα θαυμάσιες. Τέτοιες μέρες ζήσαμε όλο το
προηγούμενο χρονικό διάστημα, γράφοντας ιστορία και αποδεικνύοντας ότι
οι εξεγέρσεις μπορούν να συμβούν εδώ , τώρα, από εμάς.
Μια καινούργια κατάσταση κυοφορείται για το μέλλον μας. Μια κατάσταση
που δημιουργήσαμε εμείς, βγαίνοντας καθημερινά κατά δεκάδες χιλιάδες
στους δρόμους και εκφράζοντας την οργή μας, όχι μόνο για την δολοφονία
ενός νέου αλλά για το ότι στοχοποιούνται μέρα με τη μέρα τα δικαιώματά
μας ,οι σπουδές μας, το μέλλον μας. Η δολοφονία ήταν απλά το γεγονός
που έφερε στην επιφάνεια όλα τα αδιέξοδα ,τα οποία βιώνει ήδη η
σπουδάζουσα και η εργαζόμενη νεολαία.
Αυτό που θα κριθεί σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα είναι το αν αυτή η
μεγάλη αναταραχή θα συνεχιστεί και θα φέρει για τη νεολαία μια θαυμάσια
κατάσταση, μια νέα προοπτική, αν θα αλλάξει την καθημερινότητά μας ή αν
θα παραμείνει ιστορικά καταγεγραμμένη απλά ώς ένα ξέσπασμα, αν θα
υποταχθεί στην τρομοκρατία και τη συκοφάντηση, υλική και ιδεολογική του
κράτους και του αστικού μπλοκ εξουσίας, όποια αφορμή και αν αυτό
βρίσκει για να δράσει.
Αυτό δεν μπορεί να γίνει , παρά με την ανατροπή των πολιτικών εκείνων
που μας έχουν οδηγήσει ως εδώ. Αυτές τις μέρες δείξαμε ότι δεν μπορούμε
πλέον να ζούμε με 700 Ε, να δουλεύουμε ανασφάλιστοι και για 65 ώρες,
και να σπουδάζουμε χωρίς τα πτυχία μας να έχουν κανένα αντίκρυσμα.
Δείξαμε ότι δεν αντέχουμε άλλο ένα πανεπιστήμιο το οποίο λειτουργεί σαν
επιχείρηση στην υπηρεσία του κεφαλάιου και ένα σχολείο - εξεταστικό
κέντρο. Δείξαμε ότι δεν διαπραγματευόμαστε τίποτα λιγότερο από το να
ζούμε με αξιοπρέπεια.
Αυτές τις μέρες όμως μάθαμε ότι μπορούμε να ζούμε και αλλιώς. Απέναντι
στον παλιό κόσμο του ανταγωνισμού, χτίσαμε σχέσεις αλληλεγγύης .
Απέναντι στον ατομικό δρόμο , ζήσαμε τη δύναμη της συλλογικότητας.
Απέναντι στα επιχειρήματα της υποταγής , αρθρώσαμε τη φωνή της
αξιοπρέπειας. Απέναντι στη γραμμή της νομοτέλειας, δείξαμε τη μαγεία
του εφικτού.
Και αν σε κάποιους αυτά φαντάζουν ουτοπικά ή ανέφικτα, ήδη στη Γαλλία
υπό τον φόβο μιας νέας εξέγερσης ο Σαρκοζί πήρε πίσω όλη την
εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Ήδη στην Ελλάδα, ο κ. Καραμανλής, υπό το
βάρος του κινήματος αναγκάστηκε ξανά να ασχοληθεί με το ζήτημα της
παιδείας και πέταξε σαν πυροτέχνημα την απαρχή ενός νέου γύρου διαλόγου
και την κατάργηση των πανελληνίων εξετάσεων. Φυσικά, δεν έχουμε
αυταπάτες ότι ο διάλογος θα αφορά στα πραγματικά προβλήματα της
νεολαίας, αλλά δείχνει ότι η εξέγερση μας άσκησε και όσο συνεχίζεται θα
ασκεί τεράστια πολιτική πίεση.
Πλέον, η πραγματικότητα έχει αλλάξει… Δεν μπορούν να κάνουν ότι δεν μας
βλέπουν, ότι δεν μας ακούν… Για μας τους νέους δεν αρκεί τίποτα
λιγότερο από:
1) την ανατροπή όλης της αντιδραστικής εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, την
ανατροπή του νόμου-πλαίσιο και την κατάργηση των ΚΕΣ, την αύξηση της
χρηματοδότησης, τον δημοκρατικό έλεγχο των ιδρυμάτων, τον
επαναπροσδιορισμού του χαρακτήρα της έρευνας
2) τη συνολική ανατροπή των νεοφιλελεύθερων επιλογών και των επιλογών
του κεφαλαίου σε όλα τα πεδία του κοινωνικού (εργασία, ασφάλιση, υγεία,
δημόσια περιουσία, μεταφορές κτλ) με ότι αυτό συνεπάγεται για την
βελτίωση της ζωής των εργαζόμενων και συνολικά των υποτελών τάξεων με
σημαντική αύξηση των μισθών, κατάργηση των ελαστικών και μερικών μορφών
απασχόλησης και την καθιέρωση μόνο της πλήρους και σταθερής
απασχόλησης.
«Εμείς, καθένας από εμάς, κρατάμε στα χέρια μας τους κινητήριους ιμάντες του σύμπαντος» (Β.Μαγιακόφσκι)
