Between the historical centre, blocked by the continuous reference to the past and the periphery of the city, exploded through its generic and open character, the rest of the city assumes the role of a laboratory of the continuously changing cityscape . The propositions sketching and treating of this city in-between are always defined by the, in situ, coexistence of contradictions and dichotomies. Past and future, physical and digital, virtual and actual, renovation and totally new, local and global. morphing rather than collage ( or the reference to a Forme ) describe this territory of continuously transform ed and instable identities.

A changing and transforming digital reality operates in the contradictory urban tissue, by a ceaseless virtualization of the existing, by the continuous formation of urban hybrids.
Through them, locality is redefined, or calls for a critical redefinition, assumes a new role, does not dissolve herself in global operational networks. Locality is density, interface and event, between the building and the city. Locality could be related to “mondialisation” as opposed to globalization and acquire a new critical meaning and function.

Το ψηφιακό είναι πραγματικό και εν-τοπισμένο. Ροικό, μη ιεραρχικό, μεταβαλλόμενο, ενδεχομένως χωρίς σταθερό τόπο, αλλά όχι εκτός τόπων.

Μέσα από αυτή την οπτική γωνία αναζητούμε τον νέο προσδιορισμότου τοπικού , μέσα από την αποδοχή, ταυτόχρονα, της εν-τοπισμένης και της οικουμενικής διάστασής του, ως γίγνεσθαι εντοπισμένο και συνδεδεμένο ( connected) ) .

Ετσι, το τοπικό σήμερα θα μπορούσε να ορίζεται μέσα από μία ένταση (tension) , ως ενδιάμεσος χώρος (space in-between), μεταξύ της νέας λειτουργικής αναγκαιότητας της ανοικτής πόλης (open city) και της εγγενούς αναζήτησης της ταυτότητας (identity)της πόλης